نجمه هاتفی مهرجردی بانوی هنرمند میبدی است که بر روی درب آهنی باغ نقاشی زیبایی می‌کشد، او از مردم و مسئولان برای تامین ابزار و لوازم اولیه نقاشی و گرفتن سفارش کار انتظار حمایت و پشتیبانی دارد.

نجمه هاتفی مهرجردی بانوی هنرمند میبدی است که بر روی درب آهنی باغ نقاشی زیبایی می‌کشد، او از  مردم و مسئولان برای تامین ابزار و لوازم اولیه نقاشی و گرفتن سفارش کار انتظار حمایت و پشتیبانی دارد.

کمتر از یک ماه هنر دستانش در فضای مجازی منتشر  شد و چشمها را نوازش داد، اولین بار تصاویر خلق شده با دستان هنرمند او را در یکی از گروه‌های مجازی مرتبط به میراث فرهنگی در تاریخ ۲۴ مرداد ماه ۱۴۰۰ دیدم که به نمایش گذاشته‌بودند و در زیر آن تصاویر در قالب متن از مردم، مسوولان و حامیان هنرمندان خواسته‌بودند که از وی حمایت کنند.

آن متن معرفی کوتاهی از نجمه هاتفی مهرجردی بود که زمین کوچک کنار منزلش را به باغچه ای کوچک تبدیل کرده و بر روی درهای آهنی نزدیک منزلش نقاشی می‌کشد و تصاویر به نمایش گذاشته نمودی زیبا از هنر بود که به دستان وی خلق شده‌بود.

تصاویر ذوق و استعداد وی در نقاشی کردن را نشان می‌داد، استعدادی که فرصت شکوفایی پیدا نکرده است.

مانند او در شهر کم نیستند، کسانی که هنرمند هستند و باید نان هنرشان را بخوردند و با این حال دست روزگار که نه اشتباه کردن در انتخاب رشته و مسیر زندگی موجب سرکوب شدن استعداد و پنهان شدن هنر و ذوق و سلیقه آنها می‌شود.

بالاخره یک روز عصر دریکی از روزهای مصادف با ماه محرم به سراغش رفتم، همین که چشمهایش به من افتاد با اسم صدایم کرد، متعجب شدم او مرا از کجا می‌شناسد و وقتی خود را معرفی کرد، سال‌های نه چندان دور و سلام و علیکی با مادر خدا بیامرزش داشتیم.

او اجازه نداد تصویرش را بگیرم و در واقع فقط می‌خواست هنرش دیده شود، وقتی دانست خبرنگار هستم با خوشحالی گفت: امروز خدا کمک کرد و به من نیرو داد تا نقاشی امام حسین (ع) و حضرت فاطمه (س) و حضرت علی (ع) که از روی درها پاک کرده‌بودم را دوباره بکشم.

گلایه کرد که روز گذشته مورد اذیت و آزار واقع شده و از او خواسته‌اند که فقط  در خانه‌اش نقاشی کند.

وی از علاقه‌اش به هنر نقاشی گفت و ادامه داد: پس از دوران راهنمایی می‌خواستم رشته تحصیلی خود مرتبط با نقاشی انتخاب کنم و با اصرار مادرم که معتقد بود دختر باید دوخت و دوز بلد باشد، علی رغم عدم تمایل  رشته خیاطی را برای ادامه تحصیل انتخاب کردم.

وی در پاسخ به سوال من که بالاخره خیاطی طراحی لباس هم دارد، گفت: نه اصلا این رشته را دوست نداشتم، نقاشی کردن را دوست داشتم و هم‌اکنون نیز در هر فرصتی بر روی کاغذ نقاشی می‌کشم  و با این حال تا ۲ پیش اصلا نمی‌دانستم چگونه نشان دهم که نقاشی کردن را بلد هستم تا بتوانم از آن درآمد داشته باشم.

هاتفی در ادامه افزود: یک روز که ناراحت بود، آمدم در کوچه و شروع کردم روی درب آهنی باغ نقاشی کردم، هر کسی نقاشی من را می‌دید تشویق می‌کرد و صاحب باغ نیز که ۲ برادر هستند اجازه دادند که بر روی درب‌های باغشان نقاشی بکشم.

وی با گلایه از کم لطفی مسئولان نسیبت به هنرمندان و اینکه ای کاش وسایل کار و محلی برای نقاشی کردن دراختیار داشتم، ادامه داد: وضعیت مالی خودم زیاد خوب نیست، همسرم هم درآمد چندانی ندارد و به این علت اوایل با کچ‌پاره‌های ساختمانی و سوزاندن چوب و تبدیل آن به ذغال شروع به نقاشی کردم.

هاتفی  در حالی که وسایل کارش شامل  ذغال و چند تکه کچ نشان می‌داد، اظهار کرد: کچ‌ها را یک نفر روحانی برایم آورد، تیکه کچ‌های رنگی هم بچه‌های محله برایم آوردند، در ابتدا روی طرح نقاشی فکر می‌کنم و بعد از آن با افکاری که ناخودآگاه به ذهنش می‌آیم در یک نیم ساعت نقاشی‌ام  را می‌کشم.

وی گفت: نقاشی‌هایی که دخترم می‌کشد خیلی بهتر از نقاشی‌های من هست و بسیار دوست دارم دخترم در رشته درسی مرتبط به این هنر تحصیل کند و در این این زمینه پیشرفت کند.

در حال شنیدن درد دلهایش بودم که هر از گاهی خورویی از مسیر می‌گذشت و نگاه‌هایی به سمت ما که در حال صحبت بودیم، دیده می‌شد.

۲ نفر از بانوان نیز در حال عبور بودند که در کنار ما ایستادند، یکی از آنها خنده کنان گفت: قرار است برای او کاری کنید؟

این خانم گفت: خانه‌ ما دراین کوچه نیست و با این حال گاهی در حال گذر از کوچه او را می‌بینیم و حالی از هم می‌پرسیم، حدود ۲ ماه پیش یک روز او را در حال نقاشی کردن دیدم و خیلی متعجب نقاشی زیبایی که کشیده بود، شدم و تشویقش کردم کارش ادامه دهد و حتی به آموزش و پرورش و هیات محل نیز اطلاع دادم و در این ۲ ماه او اینگونه معروف شده‌است.

به آنان پاسخ دادم: من فقط می‌توانم  گزارشی که از کار او تهیه می‌کنم تا زمینه ساز کمک مسئولان و هنردوستان به او شود.

گزارشی از آن دیدار تهیه و برای خبرگزاری ایرنا فرستادم و پس از انتشار گزارش و لینک آن در فضای مجازی بازنشر داده شد، این گفت و گو اکنون در سایت خبری بام میبد بازنشر داده می‌شود تا فاصله زمانی انتشار آن باعث شود به نوعی بهتر کارهای وی از نو دیده شود و اگر از نظر مردم و مسئولان فراموش شده، یادآوری شود.

هنوز بوم نقاشی نجمه هاتفی مهرجردی ۲ در آهنی است و این در حالی است که در و دیوار شهر و مدرسه‌ها می‌تواند بوم نقاشی او باشد تا او از هنرش درآمدی کسب کند و دیگران هم از دیدن آثار این بانوی هنرمند لذت ببرند.

به گفته از یکی از کاربران فضای مجازی نجمه هاتفی هنرمندی است که باید برای گرفتن آموزش و شکوفا شدن هنرش راهنمایی شود.