یادداشت ها و مقالات

خبرنگاری سوختن و ساختن و ماندن است

خبرنگاری سوختن و ساختن و ماندن در عرصه ای است که گاهی عاشقانه آن را بسیار دوست دارم و در عین حال ناخودآگاه به خاطر فعالیت در این وادی فرصت‌های طلایی زندگی‌ام می‌سوزد تا کلبه‌هایی از شادی بسازم و می‌مانم تا تجربه های موفق را منتقل کنیم.

خبرنگاری سوختن و ساختن و ماندن در عرصه ای است که گاهی عاشقانه آن را بسیار دوست دارم و در عین حال ناخودآگاه به خاطر فعالیت در این وادی فرصت‌های طلایی زندگی‌ام می‌سوزد تا کلبه‌هایی از شادی بسازم و می‌مانم تا تجربه‌‌‌های موفق را منتقل کنیم.

واقعیت را بگویم خود را خبرنگار نمی‌دانم چون تفسیر هیچکدام از واژه‌های سوختن و ساختن و ماندن را نمی‌دانم.

نمی‌دانم چرا باید سوخت و چرا باید ساخت و چرا باید ماند، نمی‌دانم و ناخودآگاه در این مسیر ادامه می‌دهم و این این وجود ادامه دادن این مسیر را دوست دارم.

خود را خبرنگار نمی‌دانم چون آگاهانه در آن قدم نگذاشتم، زمانی را به یاد می‌آورم که اصلا تعریفی از خبرنگاری نداشتم و با این وجود دوست داشتم نوشته ام در رادیو و تلویزیون خوانده شود و نوشته ام در نشریه ای چاپ شود.

زمانی که سالها پیش در دوران پس از دانشگاه زمانی که جویای شغلی بودم که به آن مشغول شوم متنی برای یکی از برنامه‌‌‌های تلویزیونی  صدا و سیمای یزد فرستام و بی صبرانه منتظر خواندن آن توسط گوینده بودم زمانی که متنم توسط مجری خوانده شده  لحظه ای شاد از زندگی را گذراندم.

خبرنگاری را نیاموخته بودم، تجربه ای از آن نداشتم و برای کسب اولین تجربه نوشتن در نشریه برای ایجاد سابقه شغل خبرنگاری که برای گرفتن مجوز رسانه  لازم بود در سال 78 اولین نوشته‌ام در روزنامه پیمان یزد که آن زمان هفته نامه بود چاپ شد.

گفته‌‌‌های محمد مسعود ارکان پیشکوست خبرنگاران استان یزد و مدیر مسوول روزنامه پیمان را هنوز به یاد دارم که از سختی‌‌‌های فعالیت داشتن در رسانه برایم گفت و  اینکه راه اندازی رسانه برایم سودی ندارد.

آن زمان خام بودم و اصلا فکر ضرر و زیان مالی نمی‌کردم فقط می‌خواستم کاری را برای خود دست و پا کنم.

خود را خبرنگار نمی‌دانم چون با وجودی که نوشتن را دوست دارم زمانی که دست روزگار از عرصه خبرنگاری و رسانه دورم کرد، اصلا نمی‌دانستم چگونه مسیر فعالیت در این عرصه پیدا کنم، البته تقصیری هم نداشتم.

آن زمان هنوز اینترنت را کامل نمی‌شناختم و به یاد می‌آورم در اوایل سال 78 در دفتر یکی از سرپرستی‌‌‌های یکی از روزنامه‌‌‌های یزد به صورت موقت مشغول به کار شدم شروع ارسال خبرها از طریق اینترنت بود که اصلا کنجکاو نشدم چگونه خبرها  ارسال می‌شود در حالی برایم تعجب برانگیز بود.

آن زمان بسیار خجالتی بودم، حتی الان که بعد از 14 سال از سال 94 دوباره در عرصه رسانه قدم گذاشتم گاهی خجالتی بودم مانع از بیان خواسته‌هایم آن گونه که باید می‌شود.

من خبرنگار نیستم ولی خبرنگاری را دوست دارم و قدردان کسانی هستم که دراین عرصه از آنها یاد می‌گیرم، درس خبرنگاری نخوانده‌ام اما تجربه‌هایی اندوخته ام و برای اندوختن این تجربه قدردان مردم، مدرسین روزنامه نگاری و ارتباطات در فضای مجازی و از سال 97 تا کنون قدردان مسوولان و دبیران خبر در خبرگزاری ایرنا هستم که فرصت کسب تجربه را برایم فراهم کردند.

من خبرنگار نیستم ولی خبرنگاری را دوست دارم و مراقب نیستم که گاهی فرصت‌‌‌های طلایی هم صحبت شدن با فرزندانم را از آنها می‌گیرم، گاهی چنان غرق در نوشتن می‌شوم که وقتی کارم تمام می‌شود با چهره ناراحت آنها روبرو می‌شوم که صدایم کرده بودند و من نشنیده بودم.

آری من خبرنگاری را دوست دارم که با وجود بی توجهی‌هایم فرزندانم به یادم هستند و شادمانه برایم کیک روز خبرنگار می‌خرند، خبرنگاری دوست دارم چون گزارش تلاش‌ها و دست آوردها را می‌نویسم و تصویر می‌گیرم و به واسطه فعالیت در این حرفه حرف دل مردم را به گوش مسوولان می‌رسانم.

هرچند روز خبرنگار گذشته است، این روز خبرنگار را به همه خبرنگاران و مدرسین رشته روزنامه نگاری و ارتباطات تبریک می‌گویم و از مسوولان می‌خواهم رفع مشکلات فعالان این حوزه از جمله ضعف در اطلاع رسانی برنامه‌‌‌های خبری و سایر مشکلاتی که بارها از زبان خبرنگاران مطرح شده و می‌شود را مورد توجه بیشتر قرار دهند.

فرخنده روز خبرنگار را به کسانی که سالها پیش چراغ راهم برای ورود در عرصه رسانه بودند و همچنین به فعالان امروز این حوزه در استان یزد که اگر بخواهم نام ببرم در این یادداشت نمی‌گنجد،   تبریک می‌گویم.

نوشته‌‌‌های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می‌کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه‌‌‌های شما پردازش می‌شوند.

دکمه بازگشت به بالا